ගරු කාදිනල් මැල්කම් රංජිත් හිමිපාණන් වෙත,
මම මේ ලිපිය ලියන්නේ කිසිදු දේශපාලනික හේතුවක් නිසා හෝ කිසිදු පාර්ශවයකට පක්ෂපාතීව නොවේ. මම මේ ලියන්නේ කතෝලික පවුලක උපන්, කතෝලික විශ්වාසය තුළ හැදී වැඩුණු සාමාන්ය ශ්රී ලාංකිකයෙකු ලෙසයි.
මගේ ළමා කාලය ගෙවුණේ කතෝලික, බෞද්ධ, හින්දු සහ මුස්ලිම් ජනතාව ඉතා සමීපව එකට ජීවත් වූ ප්රජාවකයි. එදා අප අතර ජාතියක්, ආගමක් හෝ භාෂාවක් ප්රශ්නයක් නොවීය. මනුෂ්යත්වය සැමටම වඩා ඉහළින් තිබුණි.
අපි කතෝලිකයන් වුවත් වෙසක් කාලයට භක්ති ගීත ගායනා කළා. වෙසක් සැරසිලිවලට උදව් කළා. දන්සැල්වල වැඩ කළා. එමෙන්ම නත්තල් කාලයට බෞද්ධ, හින්දු සහ මුස්ලිම් සහෝදරයන් අප සමඟ කැරොල් ගී ගායනා කරමින් ගෙයින් ගෙට ගොස් එකට සතුට බෙදාගත්තා. අපේ දෙමාපියන් අපට කුඩා කල සිටම උගන්වා තිබුණේ ආගමකට වඩා මනුෂ්යත්වය වටිනා බවයි.
මම තවමත් ජේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම්වලට ගරු කරමි. ඒ වගේම බුදුන් වහන්සේගේ කරුණාවටත්, ඉස්ලාම් ආගමේ දයාවටත්, හින්දු දර්ශනයේ යහපත්කමටත් එකසේ ගරු කරමි. යහපත කොතැනින් පැමිණියත් එය අවංකව භාර ගැනීම මගේ ජීවන දර්ශනයයි.
ඒ නිසාම පාස්කු ඉරිදා සිදුවූ ඛේදවාචකය මගේ හදවතේ තවමත් සුව නොවූ බරපතළ තුවාලයකි.
එදා මියගියේ කතෝලිකයන් පමණක් නොවේ. එදා මියගියේ ශ්රී ලාංකිකයන්ය. එදා තුවාල ලැබුවේ පවුල්ය. එදා කඩා වැටුණේ දේවස්ථාන පමණක් නොව, මිනිසුන් තුළ තිබූ ආරක්ෂාව පිළිබඳ විශ්වාසයයි.
අදටත් මම දන්නේ නැහැ ඒ අපරාධය පිටුපස සිටියේ කවුද කියා. එය සැලසුම් කළේ කවුද කියා. එයින් වාසි ලැබුවේ කවුද කියා. මම කිසිවෙකුට ඇඟිල්ල දිගු කරන්නේ නැහැ. මම තවමත් නීතිය, අධිකරණය සහ සත්යය කෙරෙහි විශ්වාසය තබමි.
නමුත් කතෝලිකයෙකු ලෙස මගේ සිතට නිරන්තරයෙන් වද දෙන ප්රශ්නයක් තිබේ.
වසර ගණනාවක් පුරා පාස්කු ප්රහාරයට පෙර යම් අනතුරු ඇඟවීම් සහ බුද්ධි තොරතුරු ඇතැම් පාර්ශවයන් වෙත ලැබී තිබූ බවට සමාජයේ විශාල කතාබහක් පවතී. ඒ අතර ඔබතුමාගේ නාමයද ඇතැම් අවස්ථාවල සඳහන් වී ඇත.
එය සත්යද අසත්යද යන්න මම නොදනිමි.
ඒ නිසාම මම ඔබට චෝදනා නොකරමි.
නමුත් තවත් කරුණක් මගේ සිත තුළ නොසන්සුන්තාවයක් ඇති කරයි.
එම කාලසීමාව තුළ ඔබතුමා පාස්කු දේව මෙහෙයට සහභාගී නොවූ බවට බොහෝ දෙනා අතර ප්රශ්න මතුවී ඇත. එයද සත්යද අසත්යද යන්න මම නොදනිමි.
නමුත් කතෝලිකයෙකු ලෙස මෙම ප්රශ්න මගේ හදවත තුළ තවමත් ජීවමානව පවතී.
ගරු කාදිනල් තුමනි,
“සියල්ල දෙවියන් වහන්සේගේ කැමැත්ත” යැයි පවසමින් සෑම දෙයකින්ම ලිස්සා යාමට මනුෂ්යයෙකුට බැහැ.
අප කුඩා කාලයේ සිට අසා ඇති උපමා කතාවක් මට මේ මොහොතේ මතක් වේ.
ගංවතුරකට හසුවූ පූජකයෙකු සිටියේය. ඔහු දෙවියන් වහන්සේ තමාව බේරාගනී යැයි දැඩිව විශ්වාස කළේය.
ඔහු බේරාගැනීමට මිනිසුන් පැමිණි විට ඔහු ඔවුන් ප්රතික්ෂේප කළේය.
බෝට්ටුවක් පැමිණි විට ඔහු එයද ප්රතික්ෂේප කළේය.
හෙලිකොප්ටරයක් පැමිණි විට ඔහු එයත් ප්රතික්ෂේප කළේය.
අවසානයේදී ඔහු මියගියේය.
ඉන්පසු ඔහු දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියේ පෙනී සිට “ඇයි මාව බේරාගත්තේ නැත්තේ?” යැයි ඇසූ විට ලැබුණු පිළිතුර වූයේ,
“මම මිනිසුන් එව්වා.
මම බෝට්ටුවක් එව්වා.
මම හෙලිකොප්ටරයක් එව්වා.
නමුත් ඒ සියල්ල ප්රතික්ෂේප කළේ ඔබමයි.”
ගරු කාදිනල් තුමනි,
මෙය උපමා කතාවක් පමණක් විය හැකිය.
නමුත් අපේ ජීවිතවල දෙවියන් වහන්සේ බොහෝ විට කතා කරන්නේ අහසින් බැස එන ආශ්චර්යමත් ආකාරයකින් නොවේ.
දෙවියන් වහන්සේ කතා කරන්නේ මිනිසුන් හරහාය.
අවවාද හරහාය.
වගකීම් හරහාය.
අනතුරු ඇඟවීම් හරහාය.
සමහර විට බුද්ධි තොරතුරු හරහාය.
එබැවින් යම් දිනක ඔප්පු වුවහොත් ඔබතුමාට එවැනි අනතුරු ඇඟවීමක් ලැබී තිබූ බවත්, එය මිනිසුන්ගේ ජීවිත ආරක්ෂා කිරීමට භාවිතා නොකළ බවත්, එවිට එය හුදෙක් පරිපාලන අසාර්ථකත්වයක් නොවේ.
එය දෙවියන් වහන්සේ කතා කළ මොහොත හඳුනා නොගැනීමකි.
එය ජේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේ දොරට තට්ටු කළ මොහොත අතහැර දැමීමකි.
එය තනතුරක අසාර්ථකත්වයක් නොවේ.
එය හෘද සාක්ෂියේ අසාර්ථකත්වයකි.
මම නැවතත් කියමි.
✅ මම ඔබට චෝදනා නොකරමි.
✅ මම ඔබ වරදකරු යැයි නොකියමි.
✅ නමුත් මම සත්යය ඉල්ලමි.
මක්නිසාද සත්යය කල් දමා තැබිය හැකි වුවද, සදහටම සඟවා තැබිය නොහැක.
ඔබ නිර්දෝෂී නම් දෙවියන් වහන්සේ ඔබට ආශීර්වාද කරත්වා.
නමුත් යම් දිනක ඔබ යම් දෙයක් දැන සිටි බව ඔප්පු වුවහොත්, එවිට ඔබව විනිශ්චය කරන්නේ මිනිසුන් නොව, ඔබ ජීවිතය පුරා දේශනා කළ සත්යයම වනු ඇත.
මම මේ වචන ලියන්නේ කෝපයෙන් නොවේ.
වේදනාවෙන්.
වෛරයෙන් නොවේ.
සත්යය සෙවීමේ අයිතිය ඇති කතෝලිකයෙකු ලෙසයි.
මම පිළිතුරු දිය යුත්තේ දෙවියන් වහන්සේට පමණි.
1 Viewers
