නඩු තීන්දුවට පෙරම දඬුවම ඇරඹෙන විට
දැඩි මර්දනකාරී නීති සාධාරණීකරණය කරන අය නිතර පවසන්නේ, “අවසානයේ වරදකරු කවුදැයි තීරණය කරන්නේ අධිකරණයයි. ඒ නිසා බිය විය යුතු නැහැ” යන්නයි.
එහෙත් එම තර්කයෙන් මඟහැරෙන මූලික ප්‍රශ්නයක් තිබේ.
අධිකරණය අවසන් තීරණය ලබාදෙන තෙක් නිර්දෝෂී පුද්ගලයාට සිදුවන්නේ කුමක්ද?
නඩු විභාගයක් ආරම්භ වීමටත් පෙර ඔහු හෝ ඇය අත්අඩංගුවට ගෙන, රඳවා තබා, ඇප ලබාගැනීමට ප්‍රායෝගික ඉඩක් නොමැතිව මාස ගණනක් හෝ ඇතැම්විට වසර ගණනක් රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කර තිබිය හැකිය. රැකියාව අහිමි වී, ජීවනෝපාය බිඳවැටී, සමාජයේ ගොඩනඟාගත් ගෞරවය විනාශ වී, දරු පවුලක් අසරණ වී තිබිය හැකිය.
මේ සියල්ල සිදුවන්නේ කිසිදු වරදක් අධිකරණයක් ඉදිරියේ ඔප්පු වීමටත් පෙරය.
අධිකරණයේ ආරක්ෂාව අත්‍යවශ්‍යය. එහෙත් යම් දිනක අධිකරණයෙන් සහනයක් ලැබෙන බව පවසමින්, අත්අඩංගුවට ගැනීමේ මොහොතේ සිට තිබිය යුතු ආරක්ෂණයන් දුර්වල කිරීම සාධාරණීකරණය කළ නොහැකිය.
මෙවැනි අතිවිශාල බලතල පැවරෙන සෑම නිලධාරියකුම ඒවා නිසි ලෙස භාවිත කිරීමට අවශ්‍ය දැනුමෙන්, විචාරබුද්ධියෙන්, අපක්ෂපාතීත්වයෙන් හා අවංකභාවයෙන් යුක්ත යැයි අපට සහතික විය හැකිද?
අවංකව හා කැපවීමෙන් සේවය කරන නිලධාරීන් බොහෝ දෙනෙක් සිටිති. එහෙත් නීතිය සකස් කළ යුත්තේ සියලු දෙනාම සෑම විටම නිවැරදිව ක්‍රියා කරනු ඇතැයි යන විශ්වාසය මත නොවේ. වැරදීම්, පක්ෂග්‍රාහීත්වය සහ බලය අයුතු ලෙස භාවිත කිරීම හමුවේත් පුරවැසියා ආරක්ෂා වන ආකාරයටය.
අපේම අතීතය ඒ සඳහා වේදනාකාරී පාඩම් සපයයි.
වවුනතිව්හි පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනා ඝාතනය කිරීමේ සිද්ධියේදීත්, ලංකා හොස්පිට්ල්ස් රෝහලේ අත්බෝම්බ සිද්ධියේදීත්, මුල් සැකකරුවන් රඳවා තබාගෙන සිටියේ ඔවුන් කළ බව කියන පාපොච්චාරණ පදනම් කරගෙන බව වාර්තා විය. එහෙත් පසුව සිදුකළ විමර්ශන වෙනත් පුද්ගලයන් වෙත යොමු විය. එසේ නම්, මුල් සැකකරුවන්ගේ නිදහස අහිමි කිරීමට යොදාගත් එම පාපොච්චාරණවල විශ්වසනීයත්වයට සිදුවූයේ කුමක්ද?
පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් පසු සිදුකළ විමර්ශනවලදී වවුනතිව් ඝාතන, එම ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ අන්තවාදී ජාලය සමඟ සම්බන්ධ බව අනාවරණය විය. මාස හයකට ආසන්න කාලයක් රඳවාගෙන සිටි ද්‍රවිඩ ජාතික සැකකරුවකු පසුව නිදහස් කෙරිණි. රෝහල් අත්බෝම්බ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන්ද, බොරැල්ල දේවස්ථානයේ අත්බෝම්බ සිද්ධියෙන් පසු හෙළි වූ කරුණු මුලින් ඉදිරිපත් කළ පොලිස් විස්තරය පිළිබඳ බරපතළ ප්‍රශ්න මතු කළේය.
මුල් සැකකරුවන් සැබවින්ම එම අපරාධ කළ බවට පාපොච්චාරණය කර තිබුණේ නම්, පසුව විමර්ශන වෙනත් පුද්ගලයන් වෙත යොමු වූයේ කෙසේද? එසේ නම්, ඒ පාපොච්චාරණවල සැබෑ වටිනාකම කුමක්ද?
මේවා පිළිතුරු අවශ්‍ය ප්‍රශ්න වේ. විශ්වසනීයත්වය නිසි ලෙස පරීක්ෂා නොකළ පාපොච්චාරණයක්, පුද්ගලයකුගේ නිදහස අහිමි කිරීමට පහසු හේතුවක් බවට පත්විය යුතු නැත.
මහියංගණය ප්‍රදේශයේදී, තම ඇඳුමේ තිබූ රූපයක් ධර්ම චක්‍රයට සමාන බව පවසමින් අත්අඩංගුවට ගත් කාන්තාවද සිහිපත් කරන්න. ඇඳුමක මෝස්තරයක් ඇය අත්අඩංගුවට ගෙන බන්ධනාගාරගත කිරීමට හේතුවක් විය. පසුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඇයගේ මූලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය වී ඇති බව තීරණය කළේය.
එහෙත් ඒ වන විට ඇය විඳ තිබූ අවමානය, බිය සහ වේදනාව මකා දැමීමට එම තීන්දුවට හැකි වූයේද?
මේ අප කතා කරන්නේ ලිපිගොනු ගැන නොවේ. මිනිස් ජීවිත ගැනයි.
පසුව නිදහස ලැබුණද අහිමි වූ කාලය ආපසු ලැබෙන්නේ නැත. බිඳවැටුණු පවුල් ජීවිතය ඉබේ යථා තත්ත්වයට පත්වන්නේ නැත. අපරාධකරුවකු ලෙස සමාජය ඉදිරියේ හංවඩු ගැසීමෙන් ඇති වූ කැළල පහසුවෙන් මැකෙන්නේද නැත.
අධිකරණ අමාත්‍යවරයා ලෙස, එවකට විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය මහාචාර්ය ජී. එල්. පීරිස් මහතා සමඟ එක්ව 2022දී ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත සංශෝධනය කිරීමට මා තුළ තිබූ අධිෂ්ඨානය ශක්තිමත් කළේ මෙවැනි අත්දැකීම්ය. නඩු විභාගයක් ආරම්භ නොවී දිගු කලක් රඳවා තබා සිටින පුද්ගලයන්ට අධිකරණය හරහා ඇප ලබාගැනීම සඳහා නව මාර්ගයක් හඳුන්වාදීමට අප කටයුතු කළේ ඒ නිසාය.
එම සංශෝධනවලින් පනතේ සියලු ගැටලු විසඳුණේ නැත. එහෙත් පූර්ණ ප්‍රතිසංස්කරණයක් සිදුවන තෙක් අනියත කාලයක් බලා සිටීමට නොහැකි වූ මිනිසුන්ට ඒවා සහනයක් ලබාදුන්නේය.
පුළුල් ප්‍රතිසංස්කරණ ඉල්ලා සිටීමත්, ඒ අතරතුර පීඩාවට පත් මිනිසුන්ට වහාම සහනයක් සැලසීමත් එකිනෙකට පටහැනි අරමුණු නොවේ.
එදා සමගි ජන බලවේගය, ජාතික ජන බලවේගය සහ ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානය එම සංශෝධනවලට විරුද්ධව ඡන්දය දුන්හ. ඒවා මතුපිට වෙනස්කම් පමණක් බව පවසමින්, පනත සංශෝධනය කිරීම වෙනුවට සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි කළ යුතු බව විපක්ෂය අවධාරණය කළේය.
බලය මාරු වූ විට වචන වෙනස් වන වේගය පුදුම සහගතය.
එදා අහෝසි කිරීම ඉල්ලා සිටි අය, අද ඒ හා සමාන මර්දනකාරී බලතල ආරක්ෂා කිරීමට සූදානම් නම්, එම ස්ථාවර දෙක ගළපාගන්නේ කෙසේදැයි ජනතාවට පැහැදිලි කළ යුතුය.
පුරවැසියකුගේ නිදහසේ වටිනාකම, ආණ්ඩු පක්ෂයේ අසුන්ගෙන සිටින්නේ කවුරුන්ද යන්න අනුව වෙනස් විය නොහැකිය.
ත්‍රස්තවාදයට සහ සංවිධානාත්මක අපරාධවලට එරෙහිව ක්‍රියා කිරීමට ශ්‍රී ලංකාවට ප්‍රබල හා ඵලදායී නීති අවශ්‍යය. ඒවා සමඟ විධිමත් විමර්ශන, විශ්වසනීය සාක්ෂි, වගවීමෙන් යුතු නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම සහ කාලෝචිත අධිකරණ අධීක්ෂණයද තිබිය යුතුය. ජනතාවගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කිරීමත්, නිර්දෝෂී පුරවැසියන් අයුක්තියෙන් ආරක්ෂා කිරීමත් රාජ්‍යයේ වගකීම්ය.
නීතිමය ආරක්ෂණයක සැබෑ වටිනාකම මැනිය යුත්තේ, එය අවශ්‍ය මොහොතේ පුරවැසියා ආරක්ෂා කරන්නේද යන්නෙනි. එම ආරක්ෂාව ඇරඹිය යුත්තේ රාජ්‍යය ඔහුගේ හෝ ඇයගේ නිදහස සීමා කිරීමට පියවර ගන්නා මොහොතේ සිටය.
යුක්තිය නිර්දෝෂීයා වෙත ළඟා විය යුත්තේ ඔහුගේ ජීවිතය බිඳවැටීමට පෙරය. එසේ නොවුණහොත්, අධිකරණය තීන්දුව ප්‍රකාශ කිරීමට බොහෝ කලකට පෙරම, නීතිමය ක්‍රියාවලියම ඔහුට දඬුවමක් වී අවසන්ය.
– Mohamed Ali Sabry –
2 Viewers
